|
Hauptiwung
Der
Kall wacht uf und denkt erschreckt
iich
brauch doch noch ä Brandobjekt.
Do
fäält ihm ei die Schul die Alte
do
kennt ma doch die Üwung halte.
Än
Fliega stätzt dort durch des Dach
un
mecht dobei än Riesenkrach.
Die
Schul die dut gleich richtig brenne
die
kinna aus dä dür raus renne.
Valetzte schreie „Au oh weh“
des
isch dem Kall sei Brändidee.
So
mecht er´s als eich isch´s bekannt
des sin
so Fätz vum Kumandant.
Und
wois dä Kall dann nimmi weida
mecht
er de Lui zum Einsatzleida.
Un
leeft dann halt die Üwung krumm
trecht
Vetter die Verantwortung.
Doch
isch die Üwung dann uff zack
Gesamtleitung hat dann de Back.
Dä Lui
denkt dann so still va sich na
was dä
Kall kann des kann ich a.
Un
denkt dabei der alte Stirer
zu was
häma dann die Gruppefihra.
Gruppe
ons kriegt dä Ernst ihr kennt den jo all
dä
Götzmann dä Suh vum Petarkall.
Gruppe
zwo kriegt dä Schäffner dä Hermann der Schlanke
hot
heit schun hechere Führergedanke.
Vun
dene zwe sucht sich dann jeder sei Leit
die
Schul brennt noch immer, es wät langsam Zeit.
Dä
Ernst mit seiner Gruppe der Stabile
muß
dänn die Valetzte vum Schulhaus rauswihle.
Inzwische do ruft dä Hermann ganz barsch
legt
doch endlich die Schleich oder leggt mich am Arsch.
Dä Lui
fregt dä Ernst sen´d Valetzte all raus
paar Lehrer sen noch drin die hewwe grod paus.
Inzwische do steht dem Schäffner sei Grupp
schun
breidbonig do mit de Schleich voller Druck.
Do
kummt dann´s Kommando marsch mit dem Wasser
des
Schulhaus wäd nass, dä Schulhof noch nasser.
Es hot
halt geklappt des Feier isch aus
die
Spritz kummt in´s baufällige Spritzehaus.
Dann
kummt noch vun Walldorf ihr kennt den, dä Kempf
und
gibt zu dä Uwung däzu seinen Senf.
Gelobt
wäd dä Kall un dä Hermann der Renner
zu dä
änere secht da „ macht weida so Männer“.
Un
owätz än dä sunn geht weida der Kult
dä Kall
braucht zum Redä ä riesiges Pult.
Dann
tritt noch de Madeis dä Kassier in Aktion
und
verteilt dann pro Mann un pro Nas einen Bon.
Un wäds
dann gemitlich un wäts richtig schee
dann
secht unser Madeis es gitt koni mee.
Dä
Ernscht der kann des bis heit noch net glaobe
vun dä
Hauptiwung hom, an dorst noch im Mage.
Dann
war endlich Schluß und alles geht hom
für
eich hot´s notiert dä Schriftführer Kohm.
Von
Alfons Kohm +T. Vetter © 2003 |